Σήμερα είδα στον δρόμο πορτοκάλια. Κάποια φρέσκα, ζωντανά, γεμάτα χρώμα. Και δίπλα τους κάποια σάπια, πρασινισμένα.
Το περίεργο δεν ήταν αυτά που είχαν ήδη χαλάσει…Ήταν ότι ακομπούσαν τα φρέσκα και τα μόλυναν.
Έτσι ακριβώς λειτουργεί και η τοξικότητα. Δεν χρειάζεται να είσαι ήδη «χαλασμένος» για να φθαρείς. Αρκεί να μένεις αρκετά κοντά.
Ένας άνθρωπος καθαρός, με ισορροπία, με φως μέσα του…μπορεί να αρχίσει να αμφιβάλλει, να βαραίνει, να μικραίνει, όχι γιατί άλλαξε ο ίδιος, αλλά γιατί ο ίδιος εκτέθηκε…
Η φθορά δεν κάνει θόρυβο. Έρχεται σιγά, ύπουλα, καθημερινά.
Και ξαφνικά αναρωτιέσαι: «Πότε έχασα τη λάμψη μου; »
Η αλήθεια είναι απλή και σκληρή: Δεν χάθηκες. Σε άγγιξε κάτι που σάπιζε.
Κι όπως τα φρέσκα πορτοκάλια, έτσι κι εσύ δεν χρειάζεται να «σώσεις» τίποτα γύρω σου.
Χρειάζεται να προστατεύσεις τον εαυτό σου.
Γιατί δεν είναι όλα για όλους.
Και δεν αξίζει να χαλάς για να χωρέσεις.








































